De trein van kwart over één van Zaltbommel naar Den Bosch. Ik stap in, ga zitten en pak mijn krant erbij. Als de trein een paar minuten onderweg is krijg ik het idee dat er iemand naar me kijkt. Mijn gevoel blijkt te kloppen wanneer ik op kijk.
Schuin tegenover me zitten twee meisjes. Ze zullen niet veel ouder zijn dan een jaar of dertien. Één van de meisjes begint te giechelen als ik haar aankijk. Ik kan het niet horen omdat ik muziek aan heb staan maar het is wel duidelijk dat het gefluister over mij gaat.
Ik druk op een van de knopjes op mijn iPod maar in plaats van het volgende liedje volgt er een stilte. Op die manier lijkt het alsof ik niets kan horen maar ze zijn voor mij duidelijk verstaanbaar.
Zoals ik al dacht gaat het gesprek over mij. En dan vooral over “Is het een jongen of is het een meisje?”. Nu weet ik ook wel dat ik niet bepaald het toonbeeld van vrouwelijkheid ben maar twee keer die vraag in nog geen twee dagen lijkt zelfs mij een beetje overdreven.
Ze blijken het niet met elkaar eens te zijn. Waar de een toch zeker weet dat ik een meisje ben, ziet de ander toch echt een jongen in me. Stiekem vind ik het eigenlijk best vermakelijk.
Maar toch ben ik blij dat het voor mezelf wel duidelijk is..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten