De reünie

Hier moet het zijn denkt hij. Het oude schoolgebouw ziet er een stuk kleiner uit dan in zijn herinnering. Het kleine hoofdgebouw heeft inmiddels uitbreiding gekregen. De verschillen zijn duidelijk zichtbaar in de stenen muren. De kozijnen zijn nog steeds bruin geschilderd en hoog toe aan een nieuwe laag verf. Het schoolplein heeft niet meer alleen een zandbak maar er staan nu ook allerlei klimrekken, om de leerlingen bezig te houden tijdens de pauzes. De lijnen op het schoolplein geven vorm aan een klein voetbalveldje. Net zo’n voetbalveld als waar hij vroeger vaak langs de kant zat.

Toen hij op de basisschool zat hoorde hij nooit echt ergens bij. Als de jongens in de pauze teams maakten om te voetballen bleef hij altijd als laatste over. De twee teams waren dan al compleet en hij belandde op de reservebank. Dat was dan ook waar hij vrijwel al zijn pauzes doorbracht. Af en toe kwam er een juf of meester naast hem zitten die hem dan vroeg waarom hij niet met de meisjes mee ging spelen. Maar als hij ging touwtje springen en hinkelen werd hij door de jongens nooit meer serieus genomen. Dus at hij liever zijn boterhammen op de reservebank en hoopte dat hij een keer in mocht vallen.

Zodra hij door het hek het schoolplein op stapt, krijgt hij meteen dat gevoel terug. Klamme handen, pijn in zijn buik. Weer precies alsof hij op het schoolplein staat te wachten tot hij gekozen wordt voor een team. En dan te bedenken dat hij hier helemaal niet wilde zijn.

Zijn vrouw vond de brief. Toen ze ’s avonds in bed lagen begon ze er over.

“Ik zag de brief van je reünie. Wat leuk..”

“Ik ga niet naar de reünie. Ik heb die tijd achter me gelaten. Ik wil er niet meer aan herinnerd worden.”

“Maar je bent nu wie je altijd wilde zijn. Je bent sterker geworden. Het is vast hartstikke gezellig als je al je oude klasgenoten weer terug ziet.”

“Maar wat moet ik dan tegen ze zeggen? Niemand daar gaat me zich nog herinneren. Ik probeerde zo weinig mogelijk op te vallen. En dan moet ik ze nu opeens dit alles uit gaan leggen?”

“Je bent er altijd zo open over, dat moet je tegen hen ook zijn.”

“Ik weet het niet. Hoe groot is de kans dat ze het niet snappen? Dan moet ik nog maar afwachten of het blijft bij genegeerd worden.”

“Ach welnee, jullie zijn volwassen nu. Ik weet zeker dat de meesten het snappen. En dan kun je de rest toch gewoon laten praten?”

“Ik ga er nog wel even over slapen. Maar ik sla het waarschijnlijk over.”

Een week later vond hij de bevestiging op de deurmat. Zijn vrouw had hem opgegeven en hij had zich er bij neergelegd dat hij zijn oud-klasgenoten opnieuw ging zien. Alleen dit keer zoals ze hem nog niet eerder gezien hadden.

Nu hij er staat heeft hij spijt van zijn beslissing. Ze had het mooi weten te vertellen die avond, maar die buikpijn was nu echt in volle hevigheid terug en er was er maar één die daar last van heeft.

Het was dertig jaar geleden dat hij zijn klasgenoten voor het laatst gezien had. Hij had er voor gezorgd dat zijn middelbare school er een werd waar niemand op zat die hij kende. Dat hij daar een uur voor met de bus moest nam hij voor lief. Een nieuwe start en een nieuwe kans om te zijn wie hij echt was.

En nu staat hij daar weer, voor die grote zware deur die hij vroeger nooit open kreeg. Wie had dat ook bedacht, zo’n deur voor een basisschool? Hij brengt zijn hand naar de deurklink en houdt deze een paar seconden vast. Achter die deur ligt een verleden. Een verleden waarvan hij niet had gedacht daar ooit nog naar terug te keren. Wil hij er eigenlijk wel naar terug keren? Hij laat de klink los en wil zich omdraaien, maar op dat moment stopt er een auto. Portieren slaan dicht. Als hij hier onderuit wil komen moet hij nu weglopen.

“Hé hoi!” klinkt het achter hem. Te laat. Nu zul je echt naar die reünie moeten jongen, denkt hij terwijl hij zich omdraait naar de persoon achter hem.

Daar staat de vrouw waar hij bijna zijn hele basisschoolcarrière verliefd op is geweest. Ze heeft hetzelfde lange blonde haar als dat ze vroeger had. Voor de gelegenheid heeft ze een simpele maar mooie zwarte jurk aangetrokken en  de glimlach die ze hem geeft doet hem nog steeds smelten.

“Kom je ook voor de reünie? Ik herken je zo vlug niet, wie ben je?”

“Frank”, zegt hij.

“Frank? Hm, die naam zegt me even niets, sorry. Maar leuk om je weer te zien! Ik ben Jacqueline.”

Ja, Jacqueline. Het enige meisje dat nog wel eens aardig tegen hem was. Natuurlijk herkent ze hem niet. Niemand gaat hem herkennen als Frank. Hij kan zichzelf wel voor het hoofd slaan. Waarom zei hij nu niet gewoon hoe hij vroeger heette.

“Zullen we maar naar binnen gaan Frank? Ik ben zo benieuwd naar wat er van iedereen geworden is.”

Frank knikt een keer en doet dan toch de deur open. Dat gaat opvallend makkelijk deze keer.

“Kom, deze kant op. Het is in de gymzaal. Ik kan me deze gangen nog zo goed herinneren. Kijk, hier zaten we met groep acht,” zegt ze terwijl ze naar een blauwe deur aan haar linkerhand wijst.

Hij kijkt even door de ramen maar herkent helemaal niets in het rijk versierde klaslokaal. De tafels staan in groepen bij elkaar, de kasten liggen vol met felgekleurde lesboeken en in plaats van het ouderwetse schoolbord hangt er nu een digiboard aan de muur. Hij heeft op de ouderavond van zijn dochter gezien dat een digiboard eigenlijk niets meer dan een veredelde computer is. Die ouderwetse krijtborden hadden wat hem betreft gewoon mogen blijven.

De deur met ‘reünie groep 8 van 1983’ komt in zicht. De buikpijn keert terug. Dit is het moment van de waarheid. Uit de deuropening klinkt muziek en aan het rumoer te horen zijn ze niet de eersten op deze reünie. Daar had hij beter wel voor kunnen zorgen. Dan had iedereen naar hem moeten komen in plaats van dat hij nu iedereen af moet om handen te schudden.

Met kleine stapjes loopt hij de gymzaal binnen. Een paar vrouwen die dichtbij de deuropening staan kijken zijn kant op maar gaan meteen weer verder met hun gesprek. Hij herkent ze meteen, ze zijn niets veranderd. ‘L3’ werden ze vroeger genoemd. Lieke, Liza en Lotte. Hij kan zich niet herinneren ooit één van hen gezien te hebben zonder de anderen op maximaal een meter afstand. Nu hij L3 opnieuw bij elkaar ziet krijgt hij een nog grotere voorkeur voor de Belgische variant van Gert Verhulst.

De organisatie van de reünie heeft in ieder geval haar best gedaan concludeert Frank als hij rond kijkt. De zaal hangt vol met slingers en ballonnen en er staan genoeg statafels om iedereen van een plaats te voorzien.

Hij loopt langs een groep die zich al een tafel toegeëigend heeft richting de bar. Zo te zien is dit de populaire club. Jos heeft net als vroeger nog steeds het hoogste woord. Alleen waar hij vroeger een grote bos krullen had is er nu weinig haar meer te bekennen. Dat gemis maakt hij wel goed met de buik die er voor in de plaats is gekomen. Vast het goede leven denkt Frank, terwijl hij snel door loopt.

Hij wilde vroeger zo graag bij dat populaire clubje horen. Hij droomde er van om een keer een goede grap te maken waardoor hij de nieuwe beste vriend werd van Jos. Hij heeft vast goede grappen gemaakt, alleen Jos keurde hem geen blik waardig.

Nu kan er een klein knikje van af en Frank knikt terug.

De bar is voor deze gelegenheid een tafel waar alle drank en glazen op staan. Iedereen heeft hetzelfde bedrag betaald voor de consumpties en verder is het ieder voor zich en op is op. Frank besluit een biertje te pakken om wat te ontspannen. Tot nu toe valt het reuze mee. Niemand heeft nog iets vervelends gezegd.

Net als hij het laatste beetje in zijn glas schenkt staat Jacqueline weer naast hem.

“Hey, Frank.”

“Hoi Jacqueline.”

“Zeg, ik stond net met Esther naar een oude klassenfoto te kijken, maar volgens mij sta jij daar helemaal niet op?”

“Vast wel.”

“Nee, echt niet! Kom, wijs jezelf eens aan.”

Voor Frank er iets tegenin kan brengen trekt ze hem al mee aan zijn arm in de richting van Esther.

“Kijk, hier is de foto. Waar sta jij dan?”

Esther en Jacqueline kijken hem verwachtingsvol aan.

Hij pakt de foto en ziet een klas die netjes verdeeld is in rijen achter elkaar. De grote kinderen achteraan en de kleintjes zittend op de grond. Hij kijkt er even naar en wijst vervolgens een blond kind aan dat in kleermakerszit op de grond zit.

“Hier, dit ben ik.”

“Huh, maar dat is toch een meisje?” vraagt Esther.

“Ja, volgens mij ook Esther,’ antwoordt Jacqueline.

Frank voelt zijn hartslag versnellen en de buikpijn die afgezakt was is weer op volle sterkte terug. Ik kan natuurlijk zeggen dat ik me vergist heb, denkt hij. Gewoon iemand anders aanwijzen.

“Ik weet het weer,’ zegt Esther. “Dat is Marieke. Die had, de dag voor we de schoolfoto hadden, een stuk van haar haren afgeknipt en toen moest alles er af. Ze leek net een jongetje.”

“Oh ja! Dat meisje dat nooit met ons wilde spelen in de pauze omdat ze bleef hopen dat ze een keer gekozen werd in de voetbalteams.” Jacqueline lachte. “Ik vond dat altijd zo’n apart kind.”

“Ik bedenk me opeens dat ik helemaal niet op die foto sta,” zegt Frank snel. “Ik was die dag ziek. Dus ik kan mezelf ook niet aanwijzen. Dat meisje leek gewoon heel erg op mij vroeger.”

“Wat jammer zeg. Ik was wel benieuwd naar hoe je er vroeger uit zag. Je moet vast heel erg veranderd zijn als niemand je herkent.”

Frank lacht een keer en zegt: ”Ik denk dat ik maar eens een rondje ga lopen. Ik zie jullie later wel weer.”

Hoe verder hij van de tafel met Jacqueline en Esther af loopt hoe rustiger zijn hartslag wordt. Dit was de enige kans die hij had en hij heeft hem niet gegrepen. Nu moet hij de “rest van de avond het verhaal volhouden dat hij niet op die ene klassenfoto staat. Dat hij ziek was.

Nog maar een biertje dan besluit hij. Als hij dan niet helemaal zichzelf kan zijn moet hij het maar zo leuk mogelijk maken. Hij kan moeilijk na een half uur alweer de reünie verlaten.

De gymzaal is inmiddels aardig volgestroomd met mensen. Zo te zien is de klas compleet denkt Frank. Hoeveel verschillende klassenfoto’s zullen mensen vanavond meegenomen hebben? En op hoe veel van die foto’s moet hij zichzelf aan gaan wijzen? Hij kan moeilijk bij iedere klassenfoto ziek zijn geweest.

Als hij zijn volgende biertje in staat te schenken komt Mark naast hem staan. Tenminste, als zijn geheugen hem niet in de steek laat.

De man steekt zijn hand uit en stelt zich voor. Zijn vermoeden klopte. “En jij bent?”

“Frank. Lang geleden zeg joh.”

“Ja, dat hoor ik van iedereen hier. Maar ik denk dat wij samen nog steeds iedereen hier keihard in kunnen maken als we weer voetbalteams maken net als vroeger. Wat denk jij?”

Frank glimlacht naar hem en knikt. “Ja, dat denk ik ook.”

“Zeg, heb jij Marieke eigenlijk al gezien? Dat was de enige naar wie ik écht benieuwd was. Kun je je nog herinneren hoe ze haar haren afgeknipt had omdat ze een jongetje wilde zijn?”

Niet weer, denkt Frank. Het idee dat hij straks uit moet gaan leggen wat er met Marieke gebeurd is, maakt dat zijn hele shirt klam wordt van het zweet. Hij moet hier weg. Weg van zijn oud-klasgenoten. Weg van Marieke.

“Hé, gaat alles wel goed met je?” Mark legt zijn hand op Franks schouder en uit een reflex slaat Frank deze weg.

“Wow, relax man. Je ziet gewoon een beetje bleek,” zegt Mark.

“Er is niks.” Frank kijkt om zich heen in de hoop een goede reden te vinden om hier weg te kunnen.

“Je gedraagt je vreemd man. Het lijkt wel alsof je iets te verbergen hebt of zo.”

Frank maakt aanstalten om weg te lopen als Mark hem tegen houdt.

“Wacht eens. Jij bént Marieke he? Daarom gedraag je je zo vreemd. En daarom herkent niemand je.”

“Laat me los.” Frank probeert zich los te rukken maar Mark houdt hem stevig vast.

“Jongens, mag ik even de aandacht?” roept Mark door de gymzaal. “Ik wil jullie voorstellen aan onze special guest van de avond. Zijn naam is Frank. Je zult hem misschien niet herkennen met dat korte haar en hij heeft zelfs baardgroei nu, maar de meeste van jullie zullen hem kennen onder de naam Marieke.”

Iedereen in de gymzaal valt stil en staart naar Frank. Hij weet zich los te trekken van Mark en loopt in de richting van de uitgang. De mensen waar hij langs loopt staan met elkaar te smoezen. “Had jij hem herkend?” “Marieke was wel een beetje vreemd, maar dit?” “Had jij dit verwacht van Marieke?” Een enkeling durft uit te spreken dat hij toch wel bewondering heeft voor het feit dat Frank zijn gezicht heeft laten zien op de reünie maar niemand maakt aanstalten om naar hem toe te komen.

Als hij bij de uitgang zijn jas van de kapstok haalt ziet hij Jos in de richting van Mark lopen. Jos slaat Mark op zijn schouder en Frank hoort hem zeggen: “Goede grap man! Beter dat die freak weg is. Zulke mensen wil ik helemaal niet kennen.”

Mark lacht naar Jos maar wendt meteen zijn hoofd af en staart naar de grond.

“Kom, gaan we een biertje doen,” zegt Jos. “Als twee échte mannen.”

Daten met hindernissen

‘Leuke mannen gezocht’ verschijnt er in mijn mailbox. Ik ben dan wel geen man, maar ik ben wel heel nieuwsgierig, dus ik klik de mail aan. Er komt een nieuw datingprogramma staat er. En natuurlijk worden daar weer kandidaten voor gezocht.

In de mail staat een hele vragenlijst. Alles willen ze van die mannen weten. Nog net niet welke kleur onderbroek ze het liefst dragen, maar verder is alles geoorloofd. En dan de laatste vraag.

‘Wat heb jij een leuke vrouw te bieden?’ Een leuke vrouw? Dus alle niet leuke vrouwen mogen bij voorbaat al niet meer mee doen? Lekker is dat. Je zult maar net geboren zijn als niet leuke vrouw. Blijf je mooi de rest van je leven alleen als het aan de makers van dat nieuwe programma ligt. En wat als je als leuke man daar geen leuke vrouw weet te vinden? Ben je dan automatisch niet meer leuk? Of hoe zit dat?

En trouwens… Wie gaat er over de keuring van die vrouwen? Want er zijn toch echt vrouwen die ik heel leuk vind, maar mijn beste vriend niet kan hebben. Toch een beetje lullig als je aan zo’n programma mee doet en de redacteur die over de vrouwen ging jouw smaak niet snapt. Of zou John de Mol himself de keuring doen? Ik zou het wel weten als ik hem was. Dat zijn de mooie kanten van het vak.

De mannen die ze zoeken moeten van een avontuur houden. Het wordt vast een soort Expeditie Robinson meets Take me out. Als dat geen hoge kijkcijfers oplevert weet ik het ook niet meer. Romantisch samen eten zoeken op een onbewoond eiland. Een vis vangen en die daarna op je zelfgestookte vuurtje bakken. En dan daarna allemaal op een rijtje gaan staan en weg drukken als je vindt dat de man in kwestie er niks van bakt op dat eiland. Ik heb nu al medelijden met die mannen.

Ik denk dat ik mijn beste vriend maar niet opgeef. We gaan wel de kroeg in om een, dan maar iets minder leuk, meisje voor hem te zoeken. Zijn bier-drink-kwaliteiten zijn ook een stuk beter dan zijn survivalskills. 

Crimineel kwartet

“Mag ik van jou, in de categorie “Vechtjassen” Hero B.?”

“Helaas, die heb ik niet. Maar mag ik van jou dan James S. uit “Oplichters”?”

Het begint zo langzamerhand op een potje kwartetten te lijken, die Partij voor de Vrijheid. Het ene na het andere lid blijkt niet helemaal in de haak. Erger nog, er wordt harder over gelogen dan dat ze sloegen. Of dronken natuurlijk.

Het blijft vreemd. Een voorman die om het hardst roept, dat wanneer een (allochtone) Nederlander iets doet, of gedaan heeft, dat in zijn ogen absoluut niet door de beugel kan. Er moeten hogere straffen komen en als het een allochtoon betreft moet die zelfs het land uit. Echter, zodra het over zijn eigen achterban gaat is het pas daadwerkelijk een misdaad als diegene er voor berecht is. Laat dat nou net in vrijwel alle zaken niet het geval zijn.

Met andere woorden, iedere “gewone” Nederlander moet boeten voor zijn/haar daden. Hoge boetes, gevangenisstraffen of zelfs uitzetting. Maar, mocht je een van de gelukkigen zijn die voor de PVV in de Tweede Kamer zitten dan kun je opgelucht ademhalen, tenslotte is het allemaal niet zo erg als het lijkt, zolang je maar niet berecht wordt.

Dan is er nog het gevalletje Eric L. In zijn tijd bij het leger had hij seks met twee vrouwelijke, minderjarige leerlingen. Een typisch gevalletje van ontucht. Daar is hij dan ook voor veroordeeld, duidelijke zaak. Desalniettemin, ome Geert vindt het niet nodig hem hiervoor uit de fractie te zetten. Hij voelt zich “in het ootje genomen”door meneer L., maar wil hem een kans geven het vertrouwen terug te winnen.

Het feit dat hij zonder die ene meneer L., een grote kans heeft de meerderheid te verliezen die, mede dankzij zijn partij, bestaat in de Kamer, heeft er niets mee te maken. Aldus Geert Wilders.

Een vreemd verhaal blijft het. Geert en zijn kornuiten.

Toch bekruipt mij ergens de gedachte, dat met deze niet zo frisse partijleden, er toch een groot gedeelte van de PVV-achterban vertegenwoordigd wordt.

Ik vindt taalfouten echt heel irritand

Het komt steeds vaker voor dat ik me er aan erger dat mensen spel- of grammaticafouten maken. Volgens mij worden ze ook veel vaker gemaakt, of zou het komen doordat vrijwel iedereen tegenwoordig maar op de sociale netwerken op het wereld wijde web schrijft en het daardoor dus eerder op valt? Desalniettemin, spelfouten zijn vreselijk. Nu wil ik niet beweren dat ik alle wijsheid in pacht heb en dat ik nooit eens een spelfoutje maak, maar ik durf toch van mezelf te zeggen dat we het dan niet hebben over dt-fouten of het minstens zo verschrikkelijke “me” in plaats van “mijn”.

Op netwerksites zoals Hyves en Facebook kan ik me er vaak nog wel overheen zetten. Als mensen echter blogs gaan bijhouden en daar ook echt hele verhalen op schrijven verwacht ik toch wel iets meer en het komt dan ook regelmatig voor dat ik stop met lezen na een eerste alinea. Of sterker nog, niet eens begin met lezen als de titel al fouten bevat.

Normaal gesproken zijn dit dingen die ik binnenshuis nogal vaak roep of er commentaar op lever, maar dit keer kwam ik toch wel iets tegen dat ik even wilde delen. Afgelopen week was ik namelijk fijn weer in een boek begonnen, mijn derde die week maar dat voegt verder vrij weinig toe aan het verhaal. In het tweede hoofdstuk kwam ik tot mijn grote verbazing het woord “lidteken” tegen. Voor degenen die het niet meteen opvalt, dat woord is dus fout geschreven. Heel even dacht ik dat het misschien gewoon een geheel andere betekenis had, maar gezien een vrouwelijk persoon dit “lidteken” had kon ik er dus geen teken van een lid van maken. Wat dus simpelweg betekende dat er een spelfout stond in dat boek. Voor mij is dat dus eigenlijk al een reden om gewoon maar te stoppen met lezen, maar ik had geen ander boek en daarom zette ik mijzelf er overheen en las verder. Tot het zesde hoofdstuk heb ik nu gelezen en ik ben nog twee fouten tegen gekomen. Reden temeer om dat boek maar eens terug te gaan brengen naar de bibliotheek.

Ik weet niet wie dat boek vertaald heeft, maar ik hoop voor diegene dat zijn/haar Zweeds een heel stuk beter is.

Is it a boy or a girl?

De trein van kwart over één van Zaltbommel naar Den Bosch. Ik stap in, ga zitten en pak mijn krant erbij. Als de trein een paar minuten onderweg is krijg ik het idee dat er iemand naar me kijkt. Mijn gevoel blijkt te kloppen wanneer ik op kijk.

Schuin tegenover me zitten twee meisjes. Ze zullen niet veel ouder zijn dan een jaar of dertien. Één van de meisjes begint te giechelen als ik haar aankijk. Ik kan het niet horen omdat ik muziek aan heb staan maar het is wel duidelijk dat het gefluister over mij gaat.

Ik druk op een van de knopjes op mijn iPod maar in plaats van het volgende liedje volgt er een stilte. Op die manier lijkt het alsof ik niets kan horen maar ze zijn voor mij duidelijk verstaanbaar.

Zoals ik al dacht gaat het gesprek over mij. En dan vooral over “Is het een jongen of is het een meisje?”. Nu weet ik ook wel dat ik niet bepaald het toonbeeld van vrouwelijkheid ben maar twee keer die vraag in nog geen twee dagen lijkt zelfs mij een beetje overdreven.

Ze blijken het niet met elkaar eens te zijn. Waar de een toch zeker weet dat ik een meisje ben, ziet de ander toch echt een jongen in me. Stiekem vind ik het eigenlijk best vermakelijk.

Maar toch ben ik blij dat het voor mezelf wel duidelijk is..

Schoonmoeders

Bij deze wil ik mijn dank betuigen aan alle schoonmoeders in de wereld. De schoonmoeders die hun kind het belangrijkste vinden. Zij die koste wat kost hun kind gelukkig willen zien.

Een schoonzoon of –dochter die niet geschikt is voor uw kind moet natuurlijk gedumpt worden. Zelfs wanneer uw oogappeltje ervan overtuigd is dat zijn of haar nieuwe liefde de ware is. Uw kind is veel te jong om hier een objectief oordeel over te vellen, bovendien lukt dit natuurlijk sowieso niet met die verschrikkelijke roze bril op. U met uw levenservaring heeft hier veel meer kijk op. Misschien is uw kind het er niet direct mee eens. In de toekomst, als uw kroost een fantastisch gezinnetje heeft, met het benodigde huisje, boompje en beestje, zal hij of zij u eeuwig dankbaar zijn. Zoniet langer!

Helaas is het niet altijd even gemakkelijk om uw kind in te laten zien wat het beste voor hem of haar is. Een eenvoudig praatje aanknopen, in de hoop dat enkele van uw sterke argumenten uw nakomeling de grootste fout van zijn of haar leven in laat zien, werkt vaak niet voldoende. Zeker in het begin wordt vaak nog de kop in het zand gestoken.

Een volgende stap is het subtiel maken van denigrerende opmerkingen in de richting van uw schoonzoon of –dochter to be. Wanneer de subtiele opmerkingen niet werken kunt u voor de “botte bijl – methode” gaan. Hoe harder de opmerking over de geliefde, hoe beter. Helaas is dit wel een manier die mensen vaak tegen u in het harnas jaagt. Met name uw kind en zijn of haar geliefde, maar ook uw echtgenoot, kind of zelfs andere familieleden kunnen het niet eens zijn met uw aanpak. Maar dit neemt u natuurlijk allemaal voor lief, het gaat tenslotte om de toekomst van uw kind.

De allerlaatste stap die u kunt nemen is het verbieden van een relatie. Dit is vooral effectief bij nog thuiswonende kinderen. Dit omdat zij vaak geen mogelijkheid hebben om een grote ruzie te ontketenen, simpelweg omdat ze altijd wel een keer bij u in de buurt moeten zijn. Voor uit huis wonende kinderen is dit de minst makkelijke oplossing. Vaak kiezen zij voor hun geliefde. Zoals het een échte moeder betaamt neemt u dit voor lief en zult u er alles aan doen om de band tussen u en uw kind zo goed mogelijk te houden.

Ooit zal hij of zij u dankbaar zijn.

Keep up the good work!